جرم راه رفتن نیست...ره هموار نیست...

فکر میکنم جاداره یکم از خودم دفاع کنم...

ببینید خوب وبد بودن از نظر ادم ها متفاوته...ممکنه رتبه ای که از نظرشما بدو داغون به نظر برسه از نظر من ایده ال باشه وبرعکس...هدف هاهم متفاوته...عاشق پزشکی هستم ولی هرگز بخاطرش هدف های دیگرم رو کنار نمیذارم...

ماها گاهی نمیتونیم ارزوهای یک نفر رو درک کنیم...وشاید حتی از نظرمون خیلی مسخره واحمقانه به نظربرسه...اشکالی هم نداره...اما میتونیم سکوت کنیم واحترام بذاریم...چیزی که متاسفانه هرگز و هرگز در این مدت ندیدم...یامسخره بوده...یاتحقیر...یاتردید اونچه که بودم وهستم...یاقهر...

پشت کنکوری بودن برای من درد نیست...یکسال اندازه ده سال یک ادم معمولی فرصت برای فهمیدن ودرک کردن وبزرگ شدن دارم...کسی که برای رویای ۱۹ساله اش نمیجنگه از نظر من ارزش زنده بودن نداره...این استدلال منه...درست نیست ولی حقیقتا تموم بااااور منه...

من موندم تا به خودم ثابت کنم چه توانایی هایی داشتم...یاشاید حتی نداشتم وبدست اوردم...

برای رسیدن به چیزی که مدنظرمه صبر میکنم حتی اگه به ازای گذشتن بهترین سالای زندگیم تموم بشه...

وچقدر که حس میکنم قلبم از ادم های اطرافم شکسته...خیلی خواسته ی زیادیه که بخوام برای جایگاه اینده ام خودم تصمیم بگیرم؟؟...ایاواقعا عشق واحساس وخوشحالیه یه ادم انقد کوچک و ناچیزه که ارزش دوسال وفاداری رو نداره؟؟...حتی دوست های مجازیه این جا...تردید در حرف زدن هاشون چقد برام دردناکه...ادم هایی که میتونن به جای جمله های منفی به پاس تموم مدتی که کنارشون بودم مثبت ومهربون باشن اما نمیخوان...

و چقدر که محکم بودن این روز ها سخت شده...:(

قدم به قدم تا کنکور...